Allen Tinney (ur. 28 maja 1921 w Ansonii, zm. 11 grudnia 2002 w Buffalo) – afroamerykański pianista, kompozytor i bandlider jazzowy.

Życiorys Wychował się w Greenwich Village i Harlemie w Nowym Jorku. Już jako czternastolatek pojawił się na scenie. W 1935 został przyjęty do obsady i występował w przedstawieniach pierwszej inscenizacji opery Porgy and Bess George’a Gershwina. Później – od 1939 do 1943 – prowadził zespół w klubie Monroe’s (Clark Monroe’s Uptown House). Grali w nim m.in. współtwórcy stylu bebop: saksofonista Charlie Parker i perkusista Max Roach, oraz trębacze: Benny Harris, George Treadwell i Victor Coulsen. Był wpływowym pianistą bebopowym, którego grą inspirowali się m.in. Bud Powell, George Wallington, Al Haig i Duke Jordan.

W styczniu 1943 został powołany do U.S. Army. W wojsku, gdzie utrzymywała się jeszcze segregacja rasowa, prowadził orkiestrę marszową, złożoną z Afroamerykanów. W 1946 w stopniu sierżanta zakończył służbę. Powrócił do Nowego Jorku, żeby skonstatować, iż większość jego kolegów–muzyków uzależniła się od narkotyków. Porzucił więc kręgi bebopowe i związał się z innym środowiskiem muzycznym. Na początku lat 50. został członkiem grupy rhythmandbluesowej The Jive Bombers, w której grał na fortepianie i śpiewał. W 1957 zespół wylansował przebój Bad Boy.