Związany ze środowiskiem jugosłowiańskich dysydentów, Mijanović zaangażował się w 1976 w tworzenie Wolnego Uniwersytetu, którego siedzibą było jego mieszkanie. Ponownie aresztowany w 1984 i oskarżony o prowadzenie działalności kontrrewolucyjnej. Mijanovicia dołączono do pięciu intelektualistów serbskich oskarżanych o działalność wrogą wobec państwa - ich proces określano mianem "procesu belgradzkiej szóstki" (Процес шесторици). W 1986 udało mu się odzyskać paszport i wyjechać do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał w San Francisco z żoną i dziećmi, zarabiając na życie jako malarz pokojowy i taksówkarz. W tym czasie uczestniczył w protestach antywojennych, a także działał na rzecz zniesienia kary śmierci.
Po powrocie do Serbii w 2006 zaangażował się w protesty ekologiczne, skierowane przeciwko wycince drzew i budowie hydroelektrowni, a także w pomoc dla uchodźców, przyjeżdżających do Serbii. Zmarł w Belgradzie.
Pierwszą żoną Mijanovicia była socjolożka Ljiljana Jovičić, do USA wyjechał z Bojaną Mladenović, z którą miał dwoje dzieci - Konstantina i Petrę.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jugosłowiańscy dysydenci Kategoria:Serbscy działacze praw człowieka Kategoria:Ludzie urodzeni w Trebinju Kategoria:Urodzeni w 1946 Kategoria:Zmarli w 2021