Historyk teatru Ronald Harold Wainscott uważa, że to rozwiązanie pochodzi z japońskiego teatru kabuki, gdzie podest był używany od XVII wieku. Do zachodniej tradycji teatralnej wprowadził go Max Reinhardt na początku lat 1910., aby przełamać czwartą ścianęSymboliczne oddzielenie aktorów od widzów.. Już rok później Florenz Ziegfeld zachwycił publiczność podestem umieszczonym nad głowami pierwszych dwóch rzędów stolików kabaretowych, strategicznie wykonane otwory wentylacyjne odsłaniały nogi przechodzących artystek, a strumienie powietrza przez otwory pdnosiły spódnice na „niebezpieczną wysokość”. Podest został zaprojektowany przez Iwana Urbana, projektanta pochodzącego z Austrii, który zasłynął również przebudową sceny do pokazów mody w sklepie , więc możliwe, że scena dla Ziegfeld Midnight Frolic była bardziej zmysłową wersją podestu ze sklepu. Europejscy projektanci, zachwyceni skalą amerykańskich pokazów mody, kontynuowali tradycję salonów z bardzo małą liczbą (około 50) widzów-klientek, bez użycia podestu (modelki przechodziły przez szereg pokoi). Jednym z nielicznych wyjątków był , który wyposażył swój salon w centrum Paryża w długą platformę, po której modelki przechodziły, zanim zeszły do sali. Otwarte pokazy dla dużych publiczności pojawiły się we Francji w latach 20.