Architektura Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie bazylikowym. Do prezbiterium z obu stron dostawiono dwie wieże nierównej wysokości. Wedle legendy, podczas ich budowy mistrz i czeladnik założyli się, kto zbuduje wyższą wieżę. Gdy południowa wieża mistrza okazała się niższa, zrozpaczony budowniczy rzucił się z niej, a za nim skoczył jego pies. W nawiązaniu do tej legendy południową wieżę zdobi figura psa. Zachodnią kaplicę Najświętszej Krwi Chrystusa wzniesiono na arkadzie ponad ulicą. Przy południowej wieży ustawiono rzeźby Jezusa Chrystusa modlącego się w Ogrodzie Oliwnym w otoczeniu swoich śpiących uczniów, myśliwych oraz anioła trzymającego kielich. Grupa ta powstawała w dwóch etapach, datowanych na lata 1450–1460 i na około 1500 rok, a około 1900 roku poddano ją restauracji.

Wyposażenie Ołtarz główny poświęcony jest dwunastu apostołom, których wizerunki przedstawiono na predelli w otoczeniu Jezusa Chrystusa. W centralnej części znajduje się krucyfiks oraz figury świętych: Elżbiety, Jakuba, Maryi, Jana Ewangelisty, Leonarda i Antoniego Opata, nieznanego autorstwa. Malowidła na bocznych skrzydłach ołtarza wykonał Friedrich Herlin. Na odwrocie znajduje się widok miasta z 1466 oraz przedstawienia pielgrzymów zmierzających Drogą św. Jakuba.