Testowaną hybrydę przyjęto na uzbrojenie Armii Radzieckiej jako 2K12 Kub M4 (9K37 Buk-1).
W ramach drugiego etapu wdrożenia systemu Buk na poligonie Jemby testowano już całość systemu. Podczas testów, rozpoczętych w listopadzie 1977 a zakończonych w marcu 1979, potwierdzono skuteczność przyjętych rozwiązań. Wyrzutnia 9A310, wyposażona w cztery prowadnice rakiet, radar 9S35, opto-elektroniczny celownik 9Sz383 z telewizyjnym kanałem celowania, blok automatycznej nawigacji i topodowiązania TNA-4 oraz system rozpoznania swój-obcy, miała zdolność samodzielnego śledzenia celów na dystansie 45 km oraz naprowadzania na cel dwóch rakiet. Wyrzutnia 9A310 samodzielnie mogła śledzić śmigłowce w zawisie na dystansie 10 km, cele powietrzne znajdujące się na wysokości 30 m i w odległości 15 km, cele powietrzne na wysokości 100 m i w odległości 35 km oraz cele powietrzne na wysokości powyżej 3000 m i na dystansie 85 km. W przypadku uszkodzenia/braku danych z radaru 9S35 celowanie odbywało się z wykorzystaniem telewizyjnego kanału celowania z kamerą światła szczątkowego. Od momentu wykrycia celu do odpalenia rakiety mijało od 24 do 27 sekund. Dodatkową zaletą, w porównaniu z poprzednikiem, był krótki czas przeładowania wyrzutni z wykorzystaniem pojazdu 9A39, który wynosił 12 minut.