Do zniszczenia celu można było użyć czterech rakiet startujących z różnych wyrzutni 9A310. Zmodernizowany system został przyjęty na uzbrojenie w 1983 r. jako 9K37M1 Buk M1 i był najliczniej produkowaną wersją. thumb|Wyrzutnia 9A317 z radarem fazowym W Rosji system Buk poddano modyfikacji w 1992 r. W jej trakcie opracowano wersję wyrzutni na podwoziu kołowym oznaczoną 9A318 ale brak jest informacji o rozwoju i wdrożeniu tej wersji. Dopiero w 2008 r. powstała zmodernizowana wyrzutnia 9A317, która otrzymała płaską obudowę anteny fazowe radaru 9S36. Nowa stacja radarowa umożliwiała wyrzutni samodzielne śledzenie celów znajdujących się na wysokości 15 m z odległości 20 km. Obiekty o skutecznej powierzchni odbicia powyżej 2 m2 były dla niej widoczne z odległości 120 km na pułapie powyżej 3000 m. Wyposażenie wyrzutni uzupełniono pasywny optoelektroniczny system obserwacji z termowizyjnym kanałem celowania i dalmierzem laserowym. Czas odpalenia rakiet skrócono do 10 sekund, kolejna mogła być odpalona po 4 sekundach. W przypadku uszkodzenia radaru wyrzutni, mogła ona pozyskiwać dane samobieżnych stacji 9S36. System został przyjęty na uzbrojenie pod oznaczeniem 9K317 Buk M2. thumb|left|Wyrzutnia 9A317 systemu 9K317M Buk M3 Obserwacje wynikłe z konfliktu w Jugosławii i w Zatoce Perskiej zaowocowały kolejnymi modyfikacjami wyrzutni rakiet.