Oba wzgórza dzieli dystans 90 metrów.
Eksploracja Miejsce po raz pierwszy odwiedził, zbadał i sfotografował w latach 1918-1919 R.D. Banerji. Pierwsze zakrojone na szeroką skalę wykopaliska prowadził w tym miejscu w roku 1928 N.G. Majumdar. Kolejne, prowadzone przez F.A. Khana miały miejsce w latach 1973-1974. Zarówno na wzgórzu A, jak i B natrafiono w górnych warstwach gleby na stosunkowo młode artefakty archeologiczne, pochodzące z piątego stulecia naszej ery pozostałości osadnictwa z czasów dynastii Guptów. Na znacznie głębiej położone pozostałości protomiasta z epoki harappańskiej natrafiono na wzgórzu A.
Wzgórze A Na wzgórzu A natrafiono zarówno na ślady osadnictwa z 5-6 wieku naszej ery, jak i osadnictwa starożytnego, pochodzącego z czasów dojrzałej oraz późnej fazy kultury harappanskiej. Badania archeologiczne prowadzone w trakcie wykopalisk w 1928 roku wskazują na istnienie trzech głównych okresów osadnictwa, licząc od najstarszej: wczesny okres przedhistoryczny (dojrzała kultura harappańska) – III warstwa osadów - najstarsza warstwa, położona poniżej poziomu otaczającego wzgórze gleb aluwialnych oraz poniżej obecnego poziomu wód gruntowych.