Geneza Muzyka ambient wywodzi się od hasła musique d’ameublement, którego autorem jest Erik Satie (1866–1925), współczesny impresjonistom i do pewnego stopnia podobny im kompozytor francuski. Jego ideałem była muzyka mogąca służyć za tło do życia codziennego, będąca „meblem” domowym – taka, która mogłaby wpływać na nastrój człowieka, ale nie absorbować go na tyle, aby odrywać od innych zajęć.
Drugim źródłem ambientu jest muzyka konkretna, w szczególności dokonania Johna Cage’a (1912–1992), znanego z niekonwencjonalnych metod uzyskiwania dźwięku (radioodbiorniki ustawione na losowo wybrane stacje, kanistry, naczynia kuchenne). Cage łączył dźwięk z obrazem i podobnie jak inni awangardziści nie stosował standardowej harmonii.
Ważniejsi twórcy Jak widać, korzenie muzyki ambient sięgają muzyki poważnej, ale jej powstanie wiąże się z twórcami muzyki tanecznej, zafascynowanych instrumentami elektronicznymi, które dały im nieograniczoną możliwość syntezowania różnych barw dźwięku (syntezatory) oraz czerpania ich z otoczenia (samplery). Pierwsi kompozytorzy w stylu ambient to Brian Eno oraz Klaus Schulze, których najbardziej inspirujące dokonania przypadły na lata 70. XX wieku.
Brian Eno tak opisywał swoje odkrycie muzyki ambient: