W 1932 powróciła do Moskwy, obejmując posadę wykładowcy Międzynarodowej Szkoły Leninowskiej; kierowała w niej sekcją francuską i katedrą materializmu historycznego i dialektycznego. Od 1934 do 1937 redaktor i kierownik redakcji w Państwowym Wydawnictwie Literatury Pięknej „Goslitizdat”. Autorka publikacji naukowych z zakresu teorii sztuki, estetyki, krytyki teatralnej i literackiej. W czerwcu 1937, wkrótce po aresztowaniu jej męża, także została zatrzymana, a w lutym 1938 skazana na osiem lat obozu. Przebywała w koloniach w obwodzie riazańskim i Tałagach.

W styczniu 1945 uwolniona po interwencji Związku Patriotów Polskich, w maju 1945 dotarła do Warszawy. Od 1945 w szeregach Polskiej Partii Robotniczej, od 1948 w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Została wykładowcą, a od 1946 do 1948 wicedyrektor Centralnej Szkoły Partyjnej PPR w Łodzi, a także w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi;