Penicillusy przeważnie o długości 10–12 µm, rzadziej 25–30 µm lub 40 µm, gładkościenne. Metule o wymiarach 8–20 lub 24 × 2,5–3 µm, w grupach po 2 lub 3, zwykle nierówne i nieregularnie ułożone, z wierzchołkami zwykle rozdętymi, ramiona 9–10 na 2,5–3 µm, zwykle w okółkach po 3, 5 lub 12, czasami występujące pojedynczo. Konidia 2,5–4 µm × 2,5–3 µm, znacznie różniące się wielkością, grubo ząbkowane, jajowate, wydłużone lub prawie kuliste.
Badania naukowe Grzyb glebowy. W Polsce wyizolowano go z osadów jeziornych, gleby, korzeni i ryzosfery brzozy brodawkowatej, sosny pospolitej i dęba szypułkowego.
Penicillium daleae ma zdolność do degradacji monomerycznego ramnogalakturonanu-II (mRG-II), złożonego polisacharydu pektynowego, powszechnie występującego w pierwotnej ścianie komórkowej roślin. Jest potencjalnym źródłem nowych pektynaz. Enzymy te mogą być również stosowane w przemyśle winiarskim i soków owocowych w celu usuwania zanieczyszczeń membran mikrofiltracyjnych i zapobieganiu krystalizacji wodorowinianu potasu.
Ekstrakt z Penicillium daleae wykazał skuteczność w zwalczaniu larw komarów malarycznych Culex quinquefasciatus i Aedes aegypti i może być stosowany jako naturalny insektycyd.
Przypisy
Kategoria:Kropidlakowate Kategoria:Mykobiota Polski