Zajmował stanowisko prezesa klubów piłkarskich Stal/Zagłębie Sosnowiec (1961–1966; w tym okresie zespół sięgnął po Puchar Polski i Puchar Interligi) oraz GKS Tychy (1971–1972). Zajmował też stanowisko kierownicze w Rozwoju Katowice.

W lipcu 1946 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, w 1948 włączonej do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zajmował stanowiska członka plenum i egzekutywy POP PZPR przy kopalniach „Concordia” i „Wujek”, członka egzakutyw Komitetów Miejskich PZPR w Katowicach (1956–1959) i Sosnowcu (1959–1965), członka POP PZPR przy resorcie górnictwa i energetyki oraz członka plenum Komitetu Zakładowego przy KWK „Piast”.

Od listopada 1964 do lipca 1969 zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki, odpowiadając m.in. za kwestie nafty i gazu oraz poszukiwania ich źródeł na Niżu Polskim. W przeciwieństwie do reszty kierownictwa resortu znajdującego się w Katowicach, rezydował w Warszawie. W styczniu 1970 został dyrektorem Kopalni Węgla Kamiennego „Piast” w Lędzinach. Następnie skierowany do pracy w dyplomacji (protestując przeciw temu, podjął zatrudnienie jako taksówkarz). W pierwszej połowie lat 70. przebywał w ambasadzie PRL w Berlinie. W połowie lat 70. został pełnomocnikiem rządu ds. eksportu na Afrykę Zachodnią, kierował także uruchomieniem trzech kopalni w Nigerii.