W 1939 i 1940 nagrywał dla niej jako sideman w zespole The Port of Harlem Jazzmen, którego liderami byli kolejno: trębacz Frankie Newton i puzonista J.C. Higginbotham. Ammons, Lewis i Johnson występowali także z powodzeniem jak The Boogie Woogie Trio.

W 1941 nagrał dla firmy Victor szereg utworów w duecie z Johnsonem. W tym samym roku jego muzykę opatrzył animacjami reżyser Norman McLaren w swojej krótkometrażowej produkcji non-camera, zatytułowanej: Boogie-Doodle. Natomiast on sam w 1944 wystąpił (obok Johnsona i zespołu Teddy’ego Wilsona) w trzynastominutowym fabularnym filmie muzycznym Boogie-Woogie Dream z Leną Horne w roli śpiewającej pomocy kuchennej.

W 1945 powrócił do Chicago. Mimo że popularność boogie-woogie znacznie się zmniejszyła, kłopoty z pracą go ominęły. Miał stały angaż w klubie The Bee Hive. Ponadto jako lider The Rhythm Kings akompaniował legendarnej wokalistce bluesowej – Sippie Wallace podczas sesji nagraniowych w wytwórni Mercury. W 1946 nagrywał również ze swoim synem, saksofonistą tenorowym – Genem. W ostatnim okresie życia współpracował z Lionelem Hamptonem i jego orkiestrą. W styczniu 1949 zagrał w Białym Domu dla prezydenta Harry’ego Trumana na inauguracji jego drugiej kadencji.