Zygmunt Włoczewski właśc. Antoni Zygmunt Włoczewski (ur. 17 kwietnia 1887 roku w Wągrowcu, zm. 25 sierpnia 1942 roku) – powstaniec wielkopolski, więzień obozu koncentracyjnego w Dachau.
Życiorys Był synem Marcina Włoczewskiego i Praksedy z domu Gniatczyńskiej. W 1907 roku w trakcie strajku szkolnego w Wągrowcu został karnie usunięty z pruskiego gimnazjum za obronę swoich sióstr Gabrieli i Janiny, które uczestniczyły w strajku. W tym samym roku mimo wydalenia ze szkoły rozpoczął studia stomatologiczne we Wrocławiu, które przez pewien czas kontynuował w Monachium, a ostatecznie ukończył w 1922 roku na Uniwersytecie Wrocławskim. W trakcie I wojny światowej wcielony do wojska niemieckiego. 12 maja 1917 roku, mimo służby w wojsku, zorganizował i utrzymywał polską szkołę w Herbach. Wziął udział w powstaniu wielkopolskim w randze kapitana. Brał udział w zwycięskich walkach w Wągrowcu i objął komendę dworca kolejowego w tym mieście. Po przyłączeniu Górnego Śląska do Polski pracował jako dentysta w Mikołowie. Był działaczem harcerskim, sokolim, filistrem honorowym K!Magna Polonia w Poznaniu, prezesem komitetu Ligi Morskiej i Rzecznej w Mikołowie. W 1936 roku ufundował tablicę upamiętniającą strajk szkolny w Wągrowcu. Przed wojną wydał książkę w gwarze śląskiej autorstwa A. Nachbara pt.