Postacie dorosłe latają od lipca do końca sierpnia. W dzień chętnie przesiadują na pniach drzew, murach, kamieniach i płotach, zwłaszcza na powierzchniach obrośniętych porostami. Żerują głównie nocą. Odżywiają się nektarem, odwiedzając m.in. kwiaty chabrów. Przylatują także do sztucznych źródeł światła.
Rozprzestrzenienie i zagrożenie Gatunek palearktyczny.
W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Andory, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Luksemburga, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii, Włoch, Malty, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Rumunii, Mołdawii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskiej części Rosji. We współczesnej Polsce motyla tego widuje się rzadko. Na niemieckiej „Czerwonej liście” umieszczony został w trzeciej kategorii gatunków zagrożonych wymarciem.
W Afryce Północnej notowany jest z Algierii. W Azji podawany jest z Cypru, anatolijskiej części Turcji, Izraela i Iranu. Azjatycka część areału pozostaje jednak niedostatecznie poznana.
Przypisy
Kategoria:Sówkowate Kategoria:Motyle Afryki Kategoria:Motyle Azji Kategoria:Motyle Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1766 roku