thumb|240px|Nagrobek Jimmy’ego Yancy’ego w Blue Island James Edward Yancey, ps. „Papa” (ur. 20 lutego 1898 w Chicago, zm. 17 września 1951 tamże) – afroamerykański pianista, kompozytor i wokalista, pionier stylu boogie-woogie.

Życiorys Jego ojciec był artystą wodewilowym – stepował, śpiewał i grał na gitarze. Miał starszego brata – Alonza (1897–1944), który również został pianistą. Już w wieku sześciu lat występował na scenie, stepując i śpiewając. Z pomocą brata, ale głównie samodzielnie nauczył się grać na fortepianie. Mając piętnaście lat był już biegłym pianistą, grającym boogie-woogie. Nigdy nie został wirtuozem, wypracował jednak własny styl. W 1915 osiadł w Chicago. Zaczął komponować oraz regularnie grał na lokalnych przyjęciach okolicznościowych. Jego pianistyka wpłynęła na grę późniejszych gwiazd boogie-woogie – Alberta Ammonsa i Meade’a „Luxa” Lewisa.

Oprócz muzyki zajmował się również sportem. Uprawiał zawodniczo baseball. W pierwszej połowie lat 1910. grał w rozgrywkach murzyńskiej ligi baseballu (Negro league baseball). W 1925 został pracownikiem utrzymania Comiskey Park, kompleksu stadionowego drużyny Chicago White Sox. Był nim do 1951.