System strzępkowy monomityczny, strzępki bez sprzążek lub z kilkoma sprzążkami w strzępkach podstawnych, zwykle o szerokości 3–6 µm, niektóre strzępki o szerokości do 15 µm, szkliste lub brązowawe, często złączone w pasma strzępek. Cystyd brak, ale są strzępkowate cystydiole. Podstawki niemal cylindryczne, kręte, 60–100 × 8–12 µm, z 4-sterygmami i bez sprzążki u podstawy. Zarodniki wrzecionowate, 14–20 × 5–8 µm, gładkie, grubościenne, żółtawe do brązowych, dekstrynoidalne (ale trudne do zauważenia) i cyjanofilne.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie gnilicy wrzecionowatozarodnikowej w Ameryce Północnej, Południowej, Europie i Azji. W Polsce do 2003 r. znane było tylko jedno stanowisko i to przedwojenne (1933 r.). W. Wojewoda w 2003 r. uznał ten gatunek za wymarły w Polsce, jednak w późniejszych latach podano jego stanowiska. W internetowym atlasie grzybów znajduje się na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Nadrzewny grzyb saprotroficzny. Rozwija się na martwych pniach drzew.
Przypisy
Kategoria:Gnilicowate Kategoria:Mykobiota Polski