Przysadki odwłokowe są zawsze krótsze niż połowa długości odwłoka. Wszystkie ich człony są walcowate lub ostatni jest spłaszczony. Genitalia samca cechują się słabo zesklerotyzowanymi fallomerami, zazwyczaj o uproszczonej budowie, acz u Stenomantini z wtórnymi komplikacjami. Niekiedy ich budowa jest chiralnie lustrzana. Pierwotny wyrostek dystalny przesunięty jest na lewą stroną fallomeru brzusznego. Wyrostki wtórne dystalne środkowy i boczny zwykle są zachowane, rzadko jeden z nich lub oba ulegają uwstecznienieu. Płat nasadowy prawej strony fallomeru brzusznego wykształcony jest tylko u części taksonów. Apofyza falloidalna bywa rozdwojona lub o zredukowanym płacie przednim. Lewy fallomer pozbawiony jest zaokrąglonego płata na blaszce grzbietowej.
Rozprzestrzenienie Zasięg rodziny obejmuje krainy krainy australijską, orientalną, etiopską i madagaskarską, przy czym w tej ostatniej reprezentowani są tylko przedstawiciele plemienia Nilomantini, a w przedostatniej również Hapalomantini.
Taksonomia i ewolucja Takson ten wprowadzony został w 1893 roku przez Karla Brunnera von Wattenwyla.