Przysadki odwłokowe są zawsze krótsze niż połowa długości odwłoka, zbudowane z walcowatych członów, rzadko z członem wierzchołkowym do pewnego stopnia spłaszczonym. Genitalia samca cechują się słabo zesklerotyzowanymi fallomerami o uproszczonej budowie i rozdzielonych wyrostkach zespołu lewej strony. Brzuszny fallomer ma prawą stronę pozbawioną płata nasadowego, pierwotny wyrostek dystalny uwsteczniony i przemieszczony na stronę lewą, wtórny wyrostek dystalny najczęściej szczątkowo wykształcony, a wtórny wyrostek dystalny środkowy zazwyczaj zachowany. Na apofizie falloidalnej brak rozwidlenia czy innych modyfikacji. Lewy fallomer pozbawiony jest zaokrąglonego płata na blaszce grzbietowej.
Rozprzestrzenienie Przedstawiciele rodziny ograniczeni są w swym występowaniu do orientalnej części Azji.
Taksonomia i ewolucja Takson ten wprowadzony został w 2019 roku przez Christiana J. Schwarza i Rogera Roya na podstawie wyników analiz filogenetycznych.
Do rodziny zalicza się 15 opisanych gatunków, sklasyfikowanych w czterech rodzajach: Aetaella Hebard, 1920 Hebardia Werner, 1921 Hebardiella Werner, 1924 Leptomantella Uvarov, 1940
Leptomantellidae klasyfikowane są wraz z Amorphoscelidae i Nanomantidae w nadrodzinie Nanomantoidea, przy czym Amorphoscelidae i Nanomantidae są ze sobą prawdopodobnie spokrewnione bliżej niż z Leptomantellidae.
Przypisy
Kategoria:Leptomantellidae