Getto w Kaliszu – getto żydowskie utworzone podczas II wojny światowej przez okupantów w Kaliszu.
Historia
Deportacje Żydów Judenrat w Kaliszu utworzono z rozkazu Niemców 10 października 1939 roku, jego przewodniczącym został Gustaw Hahn, kantor Nowej Synagogi. Judenrat liczył 25 członków. Każdego dnia Niemcy wybierali 150 Żydów do pracy przymusowej przy opróżnianiu żydowskich sklepów, sprzątaniu miasta, naprawiania budynków uszkodzonych podczas działań wojennych i sprzątania koszar oraz posterunków policji. Pracujący mężczyźni byli torturowani przez Niemców, kobietom nakazano używać własnych ubrań do mycia podłóg i toalet.
Na początku listopada 1939 roku wśród Żydów pojawiła się informacja o planach utworzenia w Kaliszu małego getta. 15 listopada żydowscy mieszkańcy kilku ulic otrzymali nakaz opuszczenia swoich mieszkań i pod strażą odstawieni zostali do klasztoru jezuitów. 20 listopada kilkuset niemieckich policjantów rozpoczęło akcję wysiedlania żydowskich mieszkańców miasta, wypędzeni z domów Żydzi kierowani byli do obozu przejściowego urządzonego na terenie Hali Targowej Braci Szajer na Rynku Dekerta.