W czerwcu 1940 roku podopieczni domu starców zostali zmuszeni do przeniesienia się do dawnej fabryki przy ulicy POW 13 (obecnie ulica Złota), budynek ten stał się centrum getta. Getto objęło także budynek Szpitala Żydowskiego przy ulicy Chopina 4 oraz kamienice przy ulicy POW 16 i 18. Przewodniczącym Judenratu nadal był Gustaw Hahn. Judenrat utworzył warsztaty krawieckie, szewskie, kapelusznicze i futszarskie przy ulicy POW 13. Kierownikiem szpitala była dr Debora Gross-Schinagel.
Likwidacja getta 26 października 1940 roku , kierownik wydziału zdrowia, dokonał selekcji 250 Żydów, w większości pacjentów szpitala. Ofiary selekcji zostały następnie załadowane do mobilnych komór gazowych i wywiezione w kierunku pobliskich lasów. Innych Żydów poinformowano, że wysyłani są oni na leczenie.
3 stycznia 1941 roku w getcie zarejestrowanych było 439 osób. Jesienią tego samego roku około 100 mężczyzn wysłano do pracy przymusowej w okolice Poznania. W połowie listopada 1941 roku Gestapo dokonało w getcie kolejnej selekcji, w wyniku której zamordowano 127 osób, w tym 15 dzieci. Mordu dokonano ponownie za pomocą mobilnych komór gazowych, najprawdopodobniej pochodzących z Sonderkommando Lange pod dowództwem Herberta Langego.