Przemiana wizerunku krawca w artystę, a nie tylko rzemieślnika, była przełomowa dla końca XIX i początku XX wieku. Jednym z pierwszych uznanych krawców haute couture (couturier) był Charles Frederick Worth, założyciel paryskiego — w 1858 roku otworzył swój dom mody. W 1860 roku suknia balowa, którą zaprojektował dla , spodobała się cesarzowej Eugenii i od tej pory Worth stał się jej ulubionym projektantem i krawcem, zastępując w tej roli . Od tego czasu szycie sukien, wcześniej wykonywane przez krawcowe, stało się także profesją męską. Jego sukces pozwolił wprowadzić mu innowacje — zaproponował nowe podejście do tworzenia sukien couture, oferując mnóstwo tkanin. Worth zmienił również dynamikę relacji między klientem a producentem ubrań: tam, gdzie wcześniej krawcowa (niezmiennie kobieta) odwiedzała dom klienta na indywidualną konsultację, tak teraz klienci zazwyczaj udawali się do salonu Wortha przy (z wyjątkiem cesarzowej Eugenii). Jego dom mody stał się też miejscem spotkań towarzyskich dla osobistości. Jako pierwszy wykorzystał również osoby („żywe manekiny”) do pokazywania swoich sukni klientkom. W ciągu dekady jego projekty zyskały międzynarodowe uznanie i duże zainteresowanie. Jego następcą został , który jako pierwszy ze swojego nazwiska uczynił swoją markę produktową, rezygnując z dodawania imienia.