Powierzchnia ochrowa lub jasnobrązowa, ciemniejsza u nasady, wzdłużnie srebrzystobiała, włókienkowata. Miąższ Cienki, białawy lub w bladym kolorze skóry. Smak i zapach niewyraźny. Cechy mikroskopowe Zarodniki 10–12 × 6-7 µm, elipsoidalne do jajowatych, czerwonobrązowe, grubościenne, gładkie, z wyraźną porą rostkową i małym apiculusem. Podstawki 15–22 × 6–8 µm, cylindryczno-maczugowate, z 2 lub 4 sterygmami i sprzążką u podstawy. Cheilocystydy kolbowate, 15–25 × 7–12 µm, z główką 3–5 µm.
Występowanie i siedlisko Podano stanowiska stożkówki węglolubnej głównie w Europie, poza nią w nielicznych miejscach w Afryce i Azji. W Polsce do 2003 roku jedyne stanowisko podał Stanisław Domański w Lasach Łochowskich, ale w późniejszych latach podano następne. Najbardziej aktualne podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną. Jest to rzadki gatunek, ale często jego owocniki pojawiają się w dużej liczbie w odpowiednich warunkach.
Naziemny grzyb saprotroficzny. Grzyb wypaleniskowy rosnący na wypaleniskach, ale także na bogatych w minerały miejscach, takich jak kompost, nawożone łąki i grządki ogrodowe.
Przypisy
Kategoria:Gnojankowate Kategoria:Grzyby wypaleniskowe Kategoria:Mykobiota Polski