Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i służył w 11 pułku ułanów. Po 1 czerwca 1921 został przeniesiony do 3 pułku szwoleżerów, który stacjonował w garnizonie Suwałki. Służbę w 3 pułku szwoleżerów pełnił przez kolejnych 17 lat. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 57. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 27 stycznia 1930 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień rotmistrza w korpusie oficerów kawalerii i 53. lokatą. W 1935 ukończył kurs unifikacyjno-doskonalący w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od 4 stycznia 1937 dowodził szwadronem zapasowym 3 pszwol. w garnizonie Grodno. Prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 24. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W marcu 1939 pełnił służbę w Biurze Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku kierownika referatu 2 kawalerii i taborów Wydziału III Rezerw.

18 września 1939 w Kołomyi, po agresji ZSRR na Polskę, dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz.