Epitet (gr. epítheton – „przydawka”) – wyraz (przymiotnik, rzeczownik lub imiesłów) określający rzeczownik, np. „brzydkie kaczątko”, „słodki cukierek”, „niebezpieczny bandyta”, „tętniące myśli”. Jest figurą retoryczną i środkiem stylistycznym.
Charakterystyka ogólna Epitet ma wpływ na znaczenie wyrazu, do którego się odnosi. Jednak, w przeciwieństwie do określenia logicznego, nie zawsze poszerza je bądź zacieśnia, natomiast uwydatnia jakąś cechę przedmiotu, nadaje inny nieco odcień emocjonalny, określa stosunek wypowiadającego do danego przedmiotu albo zjawiska lub tylko służy ku ozdobie.
Częste użycie epitetów jest charakterystyczne zwłaszcza dla poezji nastrojowej, impresjonistycznej, nie tylko polskiej, ale także czeskiej.
Ciemnozielony w mgle złocistej wśród ciszy drzemie uroczystej głuchy smrekowy las.
Na jasnych, bujnych traw pościeli pod słońce się gdzieniegdzie bieli w zieleni martwy głaz. Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Widok ze Świnicy do Doliny Wierchcichej