Anafalis perłowy (Anaphalis margaritacea (L.) Benth. & Hook.f.) – gatunek roślin z rodziny astrowatych. Zasięg obejmuje Amerykę Północną na północ od północnego Meksyku, Azję w jej części południowej i wschodniej (od Pakistanu po Japonię i Rosyjski Daleki Wschód). Jako gatunek introdukowany rośnie w wielu krajach Europy od Hiszpanii i Wysp Brytyjskich po zachodnią część Rosji. W Polsce jest zadomowionym antropofitem.
Rośliny z tego gatunku uprawiane są jako ozdobne. Liście są też jadalne po ugotowaniu.
Morfologia thumb|left|180px|Kwiatostan Pokrój Roślina kłączowa z krótkimi, brązowymi i pokrytymi łuskami rozłogami. Łodygi pojedyncze lub kępiasto skupione są prosto wzniesione lub podnoszące się, zwykle nierozgałęzione, osiągają od 30 do 60 cm, rzadziej do ok. 1 m wysokości. U nasady drewnieją. Są popielato, kutnerowato owłosione. Liście Dolne zasychają w czasie kwitnienia. U nasady zwężone mniej lub bardziej, czasem z nasadą dość szeroką i obejmującą łodygę. Równowąskie do lancetowatych, na wierzchołku dolne liście są tępe, górne zaostrzone. Liście osiągają do 10 cm długości i 1,2 cm szerokości, wraz z wysokością na pędzie są coraz mniejsze. Blaszki są 1-, 3- lub 5-żyłkowe, zwykle nieco skórzaste, od spodu gęsto, kutnerowato owłosione popielato lub czerwonobrązowo. Góra strona blaszki owłosiona pajęczynowato lub naga.