W 1296 król polski Przemysł II zatwierdził nadanie Mikołaja wojewody kaliskiego, dla klasztoru dominikanek poznańskich dóbr Rościnno, Białokosz i Sokolniki, oraz zezwolił na ich lokację na prawie niemieckim lub innym.
1327 król polski Władysław Łokietek oznajmił, że po długotrwałym sporze dominikanek w Poznaniu z Wyszakiem z Granowa oraz jego żoną i jej siostrami o dziedzinę Białokosz, sędzia poznański Stanisław z Gryżyny przysądził tę dziedzinę klasztorowi. W 1365 król polski Kazimierz Wielki zwolnił od wszelkich podatków na 12 lat mieszkańców dóbr kościoła św. Katarzyny klasztoru dominikanek w Poznaniu, w tym m.in. we wsi Białokosz.
W początku XV wieku wieś i okolice opisane zostały przy okazji zmiany właściciela sołectwa białokoskiego. W dokumencie z 1419 Katarzyna przeorysza klasztoru dominikanek poznańskich oświadczyła, że bracia Bartłomiej i Marek sołtysi wsi Białokosz kupili od zmarłego kasztelana santockiego Mikołaja, dziedzica w Żydowie oraz dotychczasowego dzierżawcy w Białokoszu, 2 łany roli sołectwa za 20 grzywien. Łany te wcześniej Mikołaj nabył od Małgorzaty i Katarzyny żony zmarłego Piotra Waty. Obie transakcje odbyły się w obecności ławników wiejskich.