Po upływie wolnizny sołtysi Białokosza mieli służyć klasztorowi na koniu wartości dwóch kop z tym, że gdy utracą konia w czasie służby wolni będą od niej przez 2 lata, po których postarają się o nowego do tej służby. W wypadku gdy klasztor zabrałby sołtysom konia na własny użytek, mieli zapłacić im za niego, a sołtysi będą od wspomnianej służby uwolnieni. Dokument wymienił także lokalnych kmieci białokoskich pełniących funkcję ławników. Byli to Maciej Strzebel, Vyrzba, Wirzba Piotr Szedlo, Szeidło, Paweł Manczycz, Manzyc.
Wieś odnotowano w historycznych rejestrach poborowych. W 1475 Białokosz zalegał z podatkami. W 1508 miał miejsce pobór z 12 łanów oraz karczmy. W 1509 pobrano podatki z 12 łanów, dwóch łanów sołeckich oraz karczmy. W 1563 pobór odbył się z 11 łanów oraz karczmy, a w 1564 z 12 łanów. W 1577 płatnikiem podatków w Białokoszu był tenutariusz Andrzej Jadamczewski. W 1580 Białokosz był własnością mniszek św. Katarzyny w Poznaniu. Pobrano podatki z 11 łanów, jednego łana opuszczonego, 4 zagrodników, jednego komornika oraz 0,5 karczmy.