Lokal zdobył popularność wśród artystów, którzy prowadzili dyskusje, wymieniali się pomysłami. W głównej sali kawiarni znajdowało się szerokie płótno o wymiarach 226×600 cm, które służyło dla artystów jako tzw. „otwarta księga pamiątkowa”. Było ono dużym polem twórczym, na którym artyści tacy jak: Stanisław Wyspiański, Józef Mehoffer oraz Włodzimierz Tetmajer malowali, rysowali, a także zapisywali na jego powierzchni wiersze, sentencje lub humorystyczne uwagi. Prace te często odnosiły się do postaci znanych w Krakowie. Z czasem kawiarnia stała się miejscem regularnych spotkań społeczności krakowskiej bohemy.
Z biegiem czasu, po kilku latach działalności, wspomniane płótno zostało przeniesione do Muzeum Narodowego w Krakowie, gdzie zyskało nowe miejsce w specjalnie przygotowanej sali. Sala ta nazwana została „Pod nonszalanckim Paonem”. Nazwa tego miejsca została wymyślona przez Stanisława Przybyszewskiego, który zainspirował się jednym z wierszy Maurice Maeterlincka, zatytułowanym Znudzenie. Dzieło zostało zachowane w budynku po czasy współczesne.