Sposób realizacji tych idei nieco się jednak zmienił w stosunku do rozwiązań awangardowo funkcjonalistycznych, których dynamikę zastąpiła tu statyczna elegancja. Sprowadzone do elementarnych brył ukształtowanie świątyni bardziej teraz przypominało surowe założenia architektoniczne wczesnego chrześcijaństwa, niż ekspresyjne kreacje neoplastycyzmu lub konstruktywizmu. Pod tym względem układ przestrzenny kościoła przypomina o trzy lata zaledwie wcześniejszą bryłę kościoła Matki Boskiej Ostrobramskiej we Lwowie, charakteryzującego się bardzo podobną artykulacją przestrzenną. Widoczna w obu budowlach ewolucja estetyki modernistycznej zapowiadała już zmianę jaka dokonać się miała w architekturze drugiej połowy lat trzydziestych.
Fasada frontowa świątyni jest bardzo prosta, niemalże abstrakcyjna, oparta na kształcie kwadratu, w którego centrum została umieszczona okrągła rozeta. W zwieńczeniu jest umieszczona dwuuskokowa attyka, a w przyziemiu znajduje się wejście wpisane w kwadratowe obramowanie. Nieznany jest projektant świątyni – niewątpliwie jednak był on uzdolnionym modernistą.