Jerzy Witold Grzywacz pseud. „Tapir” (ur. 6 stycznia 1929 w Grudziądzu) – polski fizyk, wykładowca akademicki, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, a następnie po transformacji systemowej w Polsce, działacz samorządowy i kombatancki, major WP w stanie spoczynku. Wiceprezes Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej (ŚZŻAK).

Autor 33 prac naukowych z dziedziny fizyki, oraz dwóch podręczników akademickich.

Życiorys Wychował się w Gdyni, gdzie w 1939 przystąpił do ZHP. Należał do drużyny Lucjana Cylkowskiego. Od 1942 przebywał w Warszawie, gdzie znalazł się w wyniku przesiedlenia. Należał do Szarych Szeregów, gdzie jako jeden z Zawiszaków, był uczestnikiem akcji małego sabotażu. W trakcie powstania warszawskiego był łącznikiem dowódców Zgrupowania „Krybar” na Powiślu. Warszawę opuścił wraz z ludnością cywilną.

Po wojnie ukończył studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1960 uzyskał stopień doktora fizyk na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczy UMK. Następnie pełnił funkcję adiunkta w Katedrze Fizyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku, a w latach 1970–1995 był kierownikiem Zakładu Fizyki Ogólnej Instytutu Fizyki Uniwersytetu Gdańskiego.