Stanisław Bolesław Nowakowski, ps. „Izydor”, przydomek Głuchy (ur. 13 listopada 1885 w Łodzi, zm. 17 września 1956, tamże) – polski działacz socjalistyczny, radny Rady Miejskiej w Łodzi (1927–1932).
Życiorys Od młodości pracował jako tkacz w fabrykach łódzkich. W 1903 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1904 został aresztowany za zawieszenie 1 maja czerwonego sztandaru na murach fabryki przy ul. Cegielnianej (późn. ulica Stefana Jaracza), a w listopadzie za złożenie wieńca na grobie zmarłego współpracownika. W styczniu 1905 został zatrzymany przez policję, podczas pogrzebu Tomasza Księżczyka, zabitego w trakcie demonstracji na ulicy Piotrkowskiej, jednakże uciekł eskortującym go żołnierzom. Następnie w ramach PPS działał w guberni piotrkowskiej i kaliskiej w charakterze propagandowym. Po dekonspiracji w 1906, powrócił do Łodzi, gdzie odbył przeszkolenie w szkole bojowej. W listopadzie 1906 został członkiem PPS-Frakcji Rewolucyjnej, gdzie został instruktorem milicji partyjnej, w ramach której organizował zamachy na prowokatorów, zdrajców, strażników, przygotowywał również niedoszły do skutku zamachu na generała Nikołaja Kaznakowa w Kaliszu. W 1907 został brutalnie pobity kolbami karabinów przez patrol kozacki, przez co częściowo utracił słuch.