Okres, w którym roślina gromadzi maksymalnie dużo łyka funkcjonującego przypada na sierpień i wrzesień. Wtedy odbywa się najbardziej intensywne odprowadzanie węglowodanów do korzeni oraz pnia rośliny. Maksymalne nagromadzenie się łyka występuje częściowo w okresie zrzucania liści, a zaraz po nim pokład rocznego przyrostu łyka znacznie się zmniejsza, czego skutkiem jest obumieranie elementów sitowych. Obumarłe elementy sitowe ulegają zgniataniu. Zmniejszenie grubości pokładu łyka powoduje uciskanie na komórki miękiszowe promieni, czego efektem jest ich skrócenie lub wyginanie. W przypadku roślin iglastych, promienie wielokrotnie nie ulegają skróceniu, zaś zmieniają przebieg na skośny.

Komórki miękiszowe łyka niefunkcjonującego nie tracą zdolności do wzrostu podziałowego. Łyko niefunkcjonujące posiada także zdolność do stycznego rozrastania się – wzrost dylatacyjny, który zachodzi na skutek grubienia kolumny drewna. Wzrost ten nie jest równomierny na całym obwodzie łyka, ale występują sektory tzw. rosnące i nierosnące.