Systematyka i ewolucja ramienionogów Opisał liczne nowe taksony, m.in. podrzędy Anazygidina Copper in Copper & Gourvennec, 1996 i Lissatrypidina Copper in Copper & Gourvennec, 1996, rodzinę Protozygidae Copper, 1986, podrodzinę Spinatrypinae Copper, 1978 oraz rodzaje Atryparia Copper, 1966, Iowatrypa Copper, 1973 i Xanthea Copper, 1996. Samodzielnie opracował rewizję rzędu Atrypida (ok. 260 rodzajów) dla Treatise on Invertebrate Paleontology.
W szczególności dzięki przeprowadzeniu szczegółowej rewizji sylurskich atrypidów paleokontynentów Baltiki (odsłonięcia na Gotlandii) i Awalonii (odsłonięcia na pograniczu Anglii i Walii) pokazał, że gatunki w obrębie badanej przezeń grupy trwały generalnie krótko (w sensie geologicznym), co przeciwstawiało się przyjmowanemu dawniej poglądowi o istnieniu jednego bardzo zmiennego i bardzo długowiecznego gatunku Atrypa reticularis. W rzeczywistości odpowiada mu kilkanaście gatunków w obrębie kilku rodzajów. W niektórych przypadkach można wskazać gatunki, będące ogniwami pośrednimi między rodzajami.