Charakterystyka Zbiornik powstał na skutek przegrodzenia zaporą biegu cieku wodnego, będącego lewym dopływem Brenno della Greina, Składał się na niego szereg drobnych potoków, które becnie wpadają wprost do zbiornika. Największe z nich to Ri di Cavalasca (od strony północno-zachodniej), Ri di Garzora (od strony północnej) i Ri di Scaradra (od strony południowo-wschodniej). Zlewnia zbiornika sięga na północy po wspomniany wyżej Wielki Europejski Dział Wodny. Na jej terenie jest niewiele stałych lodowców. Całość wód spływających do zbiornika pochodzi z topnienia śniegów wiosną oraz z opadów. Powierzchnia zlewni bezpośredniej wynosi 36,7 km2, a wraz z sąsiednimi terenami, z których pobierana jest woda podziemną galerią - 70,5 km2.
Zbiornik ma kształt głęboko wciętego koryta, biegnącego w linii południowo zachód – północny wschód. Przy maksymalnym poziomie piętrzenia ma długość ok. 2,9 km, szerokość 500-700 m i powierzchnię 1,44 km2. Jego głębokość w pobliżu zapory, znajdującej się po stronie południowo-zachodniej zbiornika, sięga blisko 200 m. Po nadbudowie w latach 90. XX w. zapory do obecnej wysokości maksymalny poziom lustra wody wynosi 1606 m n.p.m.