Od 1939 do 1941 technik w kolumnie robotniczej Urzędu Telekomunikacyjnego w Warszawie, potem do 1942 zatrudniony w Laboratorium Miernictwa Elektrycznego Fabryki Kabli w Ożarowie Mazowieckim. W 1942 został aresztowany i osadzony w więzieniu na Pawiaku, skąd następnie przetransportowano go do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Do 1945 przebywał kolejno w innych obozach koncentracyjnych Groß-Rosen, Oranienburg, Dachau oraz Mauthausen.
W 1945 wyszedł z obozu, w grudniu tegoż roku powrócił do kraju. Od 1946 członek Polskiej Partii Socjalistycznej, w 1948 włączonej do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej; należał do egzekutywy POP PZPR. Do 1949 pracował w Wydziale Liniowym Ministerstwa Poczt i Telegrafów, zajmując się odbudową krajowej sieci kabli dalekosiężnych. Następnie był kierownikiem Ekspozytury Kabli Międzymiastowych w Przedstawicielstwie Robót Telekomunikacyjnych (1949–1951) i dyrektorem Centrali Biura Kabli Międzymiastowych (1951–1953). Pełnił funkcję dyrektora generalnego Ministerstwa Poczt i Telegrafów (1953–1955) i Ministerstwa Łączności (1955–1956), a od stycznia 1956 do lipca 1958 był podsekretarzem stanu w resorcie łączności.