Pierwszy zapis odnotowujący miejscowość pochodzi z 1302z archiwalnych zapisów sądowych. Odnotowano w nim świadka sądowego komesa Leonarda z Bielewa. W latach 1356–1360 jako dziedzic wsi notowany był niejaki Czewlej. W latach 1357–1377 jako świadek notowany był Nadmir lub Nadimir dziedzic Bielewa. W 1375 odnotowany został świadek Lenart lub Leonard z Bielewa. W 1377 zmarł Zmysław dziedzic wsi, a w 1378 zmarł Andrzej komes z Bielewa, który dał konia klasztorowi w Lubiniu.
W latach 1391–1398 Katarzyna Lenartowa z Bielewa toczyła spory sądowe o długi swego męża z Aronem, Żydem z Poznania, stwierdzając przed sądem, że ma oprawę 80 grzywien zapisaną na wsi, a za długi męża odpowiadać ma poręczyciel Maciej z Drzeczkowa. Ostatecznie przyznaje ona Aronowi 19 grzywien. W 1395 Katarzyna po raz kolejny została pozwana przez Jana z Bielewa z powodu napadu zorganizowanego przez jej syna Czewleja oraz zabrania Janowi zajętego przez niego zboża. W 1400 Katarzyna wraz z synem Czewlejem na mocy dokumentów królewskich wygrła proces z Jaśkiem zwanym Pieprz (w zapisie "Peprs") o wieś Roszkowo.