Korpus naczynia ozdobiono dwoma pasami fryzowymi. W dolnej strefie widoczny jest Eros, przepasany, z dwiema wstęgami zarzuconymi na ramiona, ukazany naprzeciw siedzącej bogini odzianej w długi chiton. Tuż obok niej zasiada brodaty bóg o długich włosach, zdobiony wieńcem z bluszczu; po obu stronach jego głowy umieszczono elementy w kształcie języków, nawiązujące do nauszników trackiego nakrycia głowy. W podniesionej prawej ręce trzyma on ryton w formie sfinksa, natomiast w lewej fiale. Sąsiadująca z nim siedząca postać dzierży fiale oraz ryton ukształtowany jako gryf. Górny fryz wypełnia scena z udziałem licznych postaci, wśród których wyróżnia się para bachantek w długich chitonach – jedna z nich gra, druga oddaje się tańcowi. Za nimi przedstawiono silena, zwróconego tyłem ku drugiej bachantce; jego prawa dłoń opiera się na tyrsie, dionizyjskiej lasce, a na ramieniu niesie obszerny worek na wino. Dalej ukazano młodego satyra, poruszającego się w tym samym kierunku i trzymającego tyrs, za którym podąża bachantka w długim chitonie, z nożem uniesionym w prawej dłoni i zwierzęcym udem w lewej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Skarb borowski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.