Architektura i wyposażenie Mury od zewnątrz reprezentują styl gotycki, wnętrze ma natomiast modernistyczny charakter, który uzyskano podczas powojennej odbudowy. Kościół jest trójnawowy, nawy są przykryte wspólnym dachem dwuspadowym. Istniejące przed wojną sklepienia zastąpiono płaskim stropem.
Wnętrze zdobią:
brązowa chrzcielnica z 1344 roku autorstwa Johanna Apengetera, z barokowym, drewnianym baldachimem z 1674 roku, freski z ok. 1410 roku ze sceną Znalezienia Krzyża Świętego przez św. Helenę, ołtarz szafiasty z 1460 roku, przeniesiony w 1541 ze zlikwidowanego klasztoru franciszkanów, ze przedstawieniami Pasji i Zmartwychwstania Pańskiego oraz scenami z życia Maryi w wewnętrznej stronie oraz scenami Starotestamentowymi po stronie zewnętrznej (używanej obecnie podczas adwentu i czasu pasyjnego); w predelli znajdują się natomiast figury ośmiu proroków, krucyfiks tęczowy z 1490 roku, ołtarz Chrztu Pańskiego z ok. 1490 roku, żyrandole z lat 1638 i 1661, barokowa ambona z 1705 roku. Organy główne, ustawione na emporze, wykonał w 1965 roku organmistrz . Wyremontowano je w latach 1996–1997, w 2003 i w 2010 roku, po tych renowacjach składają się z 3500 piszczałek zgrupowanych w 52 głosy.