W latach 1921–1932 pracował na stałe w Teatrze Miejskim w Łodzi, gdzie również rozwinął się jako reżyser. Następnie występował w: Teatrze Kameralnym w Częstochowie (1932–1935), Stołecznym Teatrze Powszechnym w Warszawie (sezon 1935/1936), Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (sezon 1936/1937), Teatrze Wołyńskim im. Juliusza Słowackiego (sezon 1937/1938) oraz Teatrze Miejskim w Bydgoszczy (sezon 1938/1939). W okresie II wojny światowej mieszkał w Częstochowie i pracował jako kelner. Po wojnie był aktorem i reżyserem w Teatrze Miejskim w Sosnowcu, Teatrze Polskim w Bydgoszczy (sezon 1946/1947) oraz Teatrze Polskim Bielsko-Cieszyn.
Kariera aktorska Wystąpił w rolach m.in.: Mazepy (Mazepa), Stańczyka (Złote więzy), Alfreda Clapsona (Dom wariatów), Chlestakowa (Rewizor), Liapkina-Tiapkina (również Rewizor), Szambelana (Pan Jowialski), Papkina (Zemsta), Dyndalskiego (również Zemsta), Generała Bourgoygne (Uczeń szatana), Szarmanckiego (Spazmy modne Wojciecha Bogusławskiego), Venture'a (Sułkowski), Fujarkiewicza (Dom otwarty). Jakuba Morella (Candida G. B. Shawa), Gordziejewskiego (Kto mówi, że nie piję Wincentego Rapackiego) i Barona Antenackiego (Przyjaciele).
Wystąpił w filmie Dzwony wieczorne. Róże i kolce zakazanej miłości (1927) w roli Andrzeja Woroneckiego.