Często zapadała na zdrowiu, uchodziła za osobę niezrównoważoną psychicznie i słynęła z ekscesów towarzyskich, a także z zamiłowania do jazdy konnej. W trakcie ataków choroby chroniła się w warszawskich klasztorach, gdzie czasem odwiedzała ją Sieniawska, znana hetmanowej z dworu Marii Kazimiery lub ze stołecznej pensji wizytek przy Krakowskim Przedmieściu 34. Okresy niedomagania zwykle szybko mijały i Emercjanna Agnieszka wiodła intensywne życie towarzyskie.
Po śmierci Ludwika Konstantego Pocieja na początku 1730 r. we wrześniu tegoż roku wyszła ponownie za mąż za hrabiego Josepha Alexandre’a (Józefa Aleksandra) de de Bours (zm. 1759), syna Daniela de Montmorency i Marii de Lescar. Drugi mąż Emercjanny Agnieszki był generałem majorem () wojsk saskich i członkiem gwardii konnej króla Augusta.
Emercjanna Agnieszka scedowała starostwo puńskie i stokliskie Sapieże, a szereszowskie – Flemmingowi, pułkownikowi gwardii litewskiej, a Pilicę sprzedała Marii z Wesslów Sobieskiej. Państwo de Montmorency wyjechali do Francji, gdzie Polka otrzymała naturalizację. Prowadziła ostrą walkę z rodziną zmarłego męża, by zachować pozostałe po nim majątki dla ich córki Ludwiki Marianny (Ewy Marianny), która w 1731 r. wyszła za mąż za Franciszka Borzęckiego, podstolego wielkiego litewskiego.