Przyznano mu prawo poboru co trzeciego denara z opłat sądowych, a inne opłaty m.in. przysiężne mógł pobierać w całości. Opat lubiński zezwolił sołtysowi także na wypas 400 owiec, polowania na zające za pomocą sieci oraz dwóch wyżłów, a także na bażanty i kuropatwy. Mógł on także na własne potrzeby łowić ryby małymi sieciami w jeziorze Bieżyn. Sołtys miał obowiązek służyć opatowi na koniu wartości dwóch grzywien oraz dać raz w roku posiłek na wielkich sądach lub w zamian jeden wiardunek.
W 1393 król polski Władysław II Jagiełło zwolnił od wszelkich ciężarów na rzecz króla wsie klasztoru w Lubiniu, zniszczone przez wrogów Królestwa Polskiego, a w tym m.in. wieś Bieżyń, na tak długi czas, na jaki opat zwolni je z czynszów i świadczeń wobec klasztoru.
W 1439 Maciej, niegdyś sołtys bieżyński zeznał, że jego brat Stanisław aktualny wówczas sołtys bieżyński uiścił mu opłatę za sprzedaną część wspomnianego sołectwa. W 1446 Marcin sołtys bieżyński zapisał swojej żonie Katarzynie, córce sołtysa z Dalewa, 10 grzywien posagu i 6 grzywien wiana na połowie łana swego sołectwa. 1471 Tomasz opat lubiński dokonał podziału majątku po zmarłym sołtysie bieżyńskim Wawrzyńcu. Sołectwo objął średni syn Jan, który miał spłacić rodzeństwo. Cztery grzywny miał zapłacić bratu Wojciechowi, 7 grzywien Szymonowi i 5 grzywien Barbarze.