W styczniu 1945 wrócił do Warszawy. Wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej (w 1948 przekształconej w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą), był członkiem egzekutyw OOP PPR/PZPR. Od lutego 1945 kierował odbudową wysadzonego przez Niemców Mostu Poniatowskiego. W latach 1946–1947 był dyrektorem Pierwszego Państwowego Przedsiębiorstwa Budowlanego, następnie dyrektorem technicznym Warszawskiego Zjednoczenia Państwowych Przedsiębiorstw Budowlanych (1947–1949). W 1949 został wicedyrektorem i następnie dyrektorem Departamentu Budownictwa Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, zaś w 1952 dyrektorem Biura Działu Budownictwa Prezydium Rządu. W latach 1952–1954 kierował ponadto Główną Komisją Kruszywa. Pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Budownictwa Przemysłowego (kwiecień 1955 – lipiec 1956) i Ministerstwie Budownictwa (lipiec 1956 – marzec 1957). W sierpniu 1957 podczas wyjazdu służbowego do NRD przekroczył granicę z RFN i nie powrócił do kraju.
Odznaczenia W 1955 odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej..
Przypisy
Bibliografia