Komitet Obywatelski zrzeszał czołowe osobistości życia politycznego, społecznego i naukowego, reprezentujące różne środowiska i opcje polityczne. Wśród jego członków byli przedstawiciele dowództwa Armii „Warszawa” i stołecznego Zarządu Miejskiego oraz osoby reprezentujące sfery konserwatywne, obóz narodowy, sanację, socjalistów i ludowców. Nie zaproszono jedynie komunistów i „żydowskich nacjonalistów”. Marian Marek Drozdowski oceniał, że w Komitecie przewagę mieli zwolennicy sanacji, jednakże ci, którzy przed wybuchem wojny nie zajmowali eksponowanych stanowisk.
Już wcześniej, gdyż 11–12 września, przedstawiciele żydowskiej społeczności Warszawy powołali do życia Żydowski Komitet Obywatelski (ŻKO). 21 września ŻKO wystosował list do prezydenta Starzyńskiego, domagając się dokooptowania jego przedstawicieli w skład Komitetu Obywatelskiego. Zabiegi te okazały się jednak nieskuteczne. Był to po części efekt wewnętrznych sporów w Komitecie Obywatelskim, a zwłaszcza zabiegów Starzyńskiego, który choć dołączył do tego ciała, starał się marginalizować jego znaczenie i nie zamierzał go wzmacniać poprzez dokooptowanie przedstawicieli społeczności żydowskiej.
Władze i skład osobowy