Wystawa ta, co najmniej od roku 1825 znajdowała się na pierwszym piętrze dobudówki z tyłu głównego gmachu i obejmowała cztery sale ekspozycyjne. Ponadto muzeum posiadało zbiór rzeźb, broni i starych mebli od średniowiecza do XVIII wieku.
Rozwój muzeum zahamował po 1829 roku, w związku ze śmiercią Büschinga. Stopniowo, wydzielone zbiory eksponatów zaczęto przekazywać innym placówkom muzealnym Wrocławia. W 1853 roku kolekcję obrazów przekazano nowopowstałej Galerii Malarstwa przy obecnej ulicy Krupniczej 14, przyłączonej w 1880 roku do Śląskiego Muzeum Sztuk Pięknych. W roku 1862 dokonano podziału pozostałych zbiorów – eksponaty związane z antykiem pozostały w posiadaniu placówki, a wszystkie inne, w sumie około 3500 obiektów, władze uniwersytetu przekazały na własność prywatnemu, powstałemu we Wrocławiu w 1858 roku Muzeum Starożytności Śląskich i jednocześnie wynajęły tej placówce pięć sal ekspozycyjnych w poaugustiańskim gmachu na Piasku, tak więc aż do 1881 roku (gdy siedzibę Muzeum Starożytności Śląskich przeniesiono do nowego gmachu przy obecnym placu Muzealnym) przejęta kolekcja znajdowała się w dalszym ciągu w tym samym budynku, choć w innych pomieszczeniach.