W 1939 skonstruował tzw. „śpiewającą gitarę” („Singing guitar”). Do modulowania brzmienia swojej gitary zastosował m.in. laryngofon, wynaleziony na potrzeby pilotów wojskowych. Początkowo nosiła go stojąca za kotarą jego żona – Luise, która śpiewała unisono z gitarą. Później przez modulator śpiewał także on oraz inni wokaliści orkiestry. Finalnie urządzenie otrzymało nazwę: „Sonovox” i było wczesną wersją talk boxa. Jego innowacje techniczne miały pozytywny wpływ na niesłabnącą popularność orkiestry. W 1942 nagrany przez nią utwór Deep in the Heart of Texas dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów tygodnika „Billboard”, utrzymując się na niej przez dziesięć tygodni. W tym samym roku powiększył orkiestrę, angażując do niej cenionych muzyków, m.in. Ala Cohna, Raya Conniffa, Neala Heftiego, Billy’ego Maya, Zoota Simsa i Herbie’go Stewarta. W 1943 zespół nie nagrywał z powodu trwającego w latach 1942–1944 strajku muzyków, będących w sporze z wytwórniami płytowymi. W rezultacie pod koniec tegoż roku został rozwiązany. Rey zatrudnił się wówczas jako mechanik w zakładach lotniczych Lockheeda.