Z lat 50. znane są głównie jej figuratywne przedstawienia wykonane tuszem na papierze. Od lat 60. Wrzeszczyńska zajmowała się przede wszystkim malarstwem sztalugowym: malowała pejzaże, portrety oraz przedstawienia abstrakcyjne. W latach 60. artystka projektowała także figuratywne malarskie dekoracje ścienne, wraz ze Stanisławem Szybą wykonała m.in. projekty murali do Czytelni Prasy Radzieckiej w Dzierżoniowie oraz na elewację Zamku w Niemczy. Od 1961 roku była członkinią sekcji malarstwa Okręgu Wrocławskiego Związku Polskich Artystów Plastyków, a od 1974 r. związana była z jego Zarządem.
Abstrakcja geometryczna, autorska koncepcja „substrukturalizmu" i opracowanie z zakresu teorii sztuki Fascynował ją świat nauki i przyrody, zwłaszcza fizyki, a w jej twórczości z lat 60. i 70. charakterystyczne są inspirowane nim i wykonywane różnymi technikami barwne kompozycje geometryczne przypominające op-art. Artystka wyraziła swój program artystyczny następująco: "Pragnęłabym, aby moje malarstwo swą sugestią barw widmowych i porządkiem form zmuszało widza do myślenia o zjawiskach przyrody". Koncepcja nazwana przez Wrzeszczyńską „substrukturalizmem” znajdowała swój wyraz w prowadzonych przez nią od 1965 r. dziennikach nazwanych „Metryczkami”.