W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do pomniejszonego terytorialnie województwa wrocławskiego, a w latach 1990–1998 podlegała urzędowi rejonowemu w Oławie.
Historia Wieś powstała w XIII w. w układzie owalnicy. Założona ok. 1245 r. jako Celcisco lub Celche, otrzymała lokację na prawie niemieckim od biskupa wrocławskiego Tomasza I. Pierwotną nazwę Celche lub Celisse nosiła do ok. 1471 r., a od ok 1305 r. była nazywana Biscopitz (od łac. episcopus – biskup). W 1561 r. wieś należała do książąt oławskich. W 1604 r. wieś miała powierzchnię 23 łanów czynszowych i 2 wolnych łanów. Od 1783 r. wieś jest wspomniana jako własność pruskiego urzędu królewskiego w Oławie, a od 1783 r. we wsi jest wspomniana szkoła ewangelicka, która w 1830 r. miała jednego nauczyciela. W 1830 r. majątek we wsi posiadał ród Krakauer. Od 1909 r. we wsi znajdowała się stacja kolejowa. lewo|mały|Pomnik upamiętniający mieszkańców Biskupic Oławskich poległych w czasie I wojny światowej Po ustanowieniu administracji polskiej na Dolnym Śląsku od czerwca 1945 r. na terenie wsi zaczęli się osiedlać polscy osadnicy z terenów przedwojennego województwa tarnopolskiego i lwowskiego. Największa grupa polskich osadników (ok. 180 osób) pochodziła z Wicynia. W 1945 r. we wsi powstała szkoła podstawowa oraz jednostka ochotniczej straży pożarnej. W 1957 r.