Zgodnie z tymi wyjaśnieniami tomik był pomyślany jako satyra na panującą wówczas modę na ludowość. Powstał w krótkim czasie podczas pobytu poety na wsi jesienią 1827 roku, jako element gry towarzyskiej, której celem miało być opisanie nieistniejącej podróży, aby zebrać środki na prawdziwą podróż. Jak sam autor nadmienia, tomik nie odniósł komercyjnego sukcesu i sprzedało się jedynie siedem egzemplarzy.
Również Goethe w artykule na łamach czasopisma „Art et Antiquité” w wydaniu z 16 marca 1828 roku zdemaskował prawdziwego autora zbioru.
Giuseppe Cocchiara natomiast uważa w Dziejach folklorystyki w Europie, że La Guzlę należy traktować jako plagiat ze zbiorów pieśni serbskich Vuka Karadžića.
Polskie tłumaczenia Trzy pieśni ze zbioru przetłumaczył w 1833 roku na język polski Ignacy Chodźko, a jedna z nich Janek (Stach mi pierścionek przyniosł z jarmarku...), która wtórnie przeszła do kultury ludowej, trafiła do monografii Lud autorstwa Oskara Kolberga.
Adam Mickiewicz przetłumaczył wiersz La Morlaque a Venise (Morlach w Wenecji) i umieścił go w drugim rozszerzonym wydaniu Poezji (t. 1) wydrukowanym w 1829 roku (powstał pomiędzy 1827 a 1829 rokiem w Petersburgu lub Moskwie). Zgodnie z zapiskami Aleksandra Puszkina, Mickiewicz uważał wiersz za autentyczny.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Utwory literackie z 1827 Kategoria:Zbiory poetyckie Kategoria:Francuskie utwory poetyckie