Olszańskiego jednak przedstawienie w utworze paruzji (ponownego przyjścia Chrystusa) nie jako początku końca świata, ale jako wstępu do ponownego Odkupienia, jest „herezją wprost niesłychaną”, gdyż sugeruje, że pierwsze Odkupienie było daremne.
Maciej Parowski w opowiadaniu dostrzegł „batożenie powierzchownego katolstwa”, ale zauważył też, że niektórzy odczytali opowiadanie inaczej, jako „chamski atak na Kościół jako wspólnotę wiernych”. Tomasz Kołodziejczak, we wstępie do antologii Jawnogrzesznica, opisał je jako „reakcję na społeczne strachy końca dziesięciolecia”.
W 1994 Bartłomiej Chaciński zauważył, że opowiadanie posłużyło autorowi do „skrytykowania narastającego instytucjonalizmu naszej wiary”, pisząc też, autor „broni duchowości i tolerancji religijnej, krytykując jednak przeżartą korupcją i kupczącą świętościami organizację”. Podobnie według Natalii Budzyńskiej („Fronda”, 1999) „Wbrew pozorom nie jest to opowiadanie antyklerykalne, lecz głęboko ewangeliczne... Jeśli już, to należałoby nazwać utwór Ziemkiewicza antyfaryzejskim” (krytyką fałszu i obłudy). Budzyńska napisała też, że opowiadanie to „przypomina... zasadnicze przesłanie chrześcijaństwa – że Chrystus przychodzi do grzeszników, do ludzi, którzy czują, że są grzeszni. Jeśli nie zauważają własnych grzechów, nie zauważą również Tego, który z grzechów wyzwala”.