Odbiór Marek Oramus zrecenzował książkę dla „Nowej Fantastyki”. Ocenił tom jako udany, ale zawierający pewne mankamenty. Co do pionierskości inicjatywy, pisząc w 1990 r., zauważył, że jest to jedna z pierwszych i nielicznych pozycji tego typu w Polsce, aczkolwiek publikacja książki zbiegła się z publikacją kilku podobnych tekstów (m.in. Czasu Fantastyki Parowskiego i antologii Lem w oczach krytyki światowej). Skrytykował go jako zawierający względnie stare teksty (w większości z lat 70.), i opatrzony mylącym tytułem (w antologii nie ma „sporów” między piszącymi). Odnosząc się do strony merytorycznej tekstów, uznał rozważanie teoretyczne o definicji fantastyki naukowej za stosunkowo słabe, preferując polską definicję opracowaną przez Ryszarda Handkego (klasyfikującej jako SF utwory zachowujące przynajmniej „najsłabsze pozory naukowości”). Za lepsze ocenił teksty odnoszące się do mniej ambitnych, bardziej konkretnych zagadnień, zwłaszcza wyróżnił (jako „absolutnie rewelacyjne”) artykuły „Niewidzialni mężczyźni i kobiety: zanik bohatera w science fiction” , „Science fiction, religia i transcendencja” Toma Woodmana oraz „SF a światopogląd naukowy” .